Hoy
recuerdo
con
gran
alegría
y muchas
nostalgia
todos
aquellos
momentos
que
pasé
en este
colegio
y que
en poco
tiempo
terminarán,
pero
que
dará
paso
a una
oportunidad
de soñar
con
nuevas
metas.
Pensar
en lo
difícil
que
es dejar
el colegio
y pasar
a la
universidad
no es
fácil,
y más
dejando
a un
lado
a las
per-sonas
que
hicieron
posible
que”
leyenda”
sea
lo que
es”
lo mejor
de lo
nuestro”
es difícil
decir
en estas
líneas
lo que
en 12
años
dejó
en mí
esta
expe-riencia,
conociendo
personas
nuevas
las
cuales
trajeron
co-sas
buenas
y malas
pero
de igual
forma
hicieron
parte
de mi
vida
y me
ayudaron
a cre-cer
y ser
lo que
soy;
en un
principio
cuando
lloraba
por
que
me dejaron
en un
lugar
desconocido
sin
tener
a al-guien
como
un guía
me fui
acostumbrando
por
medio
de juegos
y haciendo
“amigas”
pero
a medida
que
pasaban
los
años
muchas
personas
hicieron
parte
de esta
selec-ción
y lo
que
fue
un lugar
desconocido
en un
principio,
se
|
volvió
mi segundo
hogar
mi colegio
y ahora
que
estoy
en 11º
me doy
cuenta
que
a lo
que
un principio
le tuve
miedo
de enfrentar,
ahora
no quiero
que
se vuelva
una
realidad
pues
me da
tristeza
dejarlo.
Para
terminar
quiero
darle
las
gracias
a mis
profesores
que
fueron
mis
guías,
a mi
familia
por
el apoyo
dado
en momentos
difíciles,
pero
especialmente
a mis
amigas
que
demostraron
el valor
de una
amistad
sincera
y la
cual
nunca
voy
a olvidar,
por
eso,
hoy
les
digo
que
espero
que
sus
metas
se cumplan,
y logren
seguir
soñando
como
alguna
vez
“LEYENDA
2007”
lo hizo.
“Deja
todo
y no
lo pienses
más,
no se
puede
olvidar
lo vivido
y tus
seres
queridos
te extrañarán
cuando
ya no
estés”
Silvia
Juliana
Castillo
Ruiz
|